dit is een verhaal dat losjes gebaseerd is op vanalles en nog wat…het lijkt heel somber, maar ik hou wel van verhalen met een ‘happy ending’.
Dus nog een keer voor de goede orde: DIT IS FICTIE!!! DIT IS DUS GEEN REALITEIT, DE KARAKTERS BESTAAN NIET ECHT EN MIJN MENING DOET ER NIET TOE IN DIT VERHAAL…
Hoofdstuk 1:
ik ga het vertellen. ik ga oude wonde openen in de hoop dat alles wat in mijn verleden gebeurt is ook werkelijk achter me blijft. ik ga huilen, ik ga schoppen, ik ga slaan. ik ga een hartverscheurende schreeuw laten horen, als een stervende wolf.
ik ga de stilte die nu mijn hoofd verscheurd doorbreken. ik ga de mensen laten zien wie onder deze gevoelige huid zit: een egoïst, een verminkte ziel, een verscheurd hart.
mensen denken dat ze mij kennen, dat ze mij kunnen voorspellen, dat ik vreemd logisch en saai ben. niemand kent mij! hoe kan iemand mij kennen als ik mezelf niet eens ken??? ik ben niet mezelf, ik ben een deel van vele anderen. ik snap het niet meer. ik heb het nooit begrepen. ik ga het nooit begrijpen. het heeft geen zin, maar toch ga ik het doen. mensen zullen walgend weglopen, mij woedend aankijken, huilen. niemand zal me geloven, maar het doet me allemaal niets meer. het leven eindigt toch. ik ga liever onbegrepen, open en eerlijk dood dan dat ik iedereen tegen de waarheid bescherm en ze me na mijn overlijden haten.
ik zal je zeggen wie ik ben:
~~~~~~~~~~~~~
ik ben een meisje(jonge vrouw, w/e)ik heb donker haar (ergens tussen bruin en zwart, de precieze kleur doet er niet toe…)en blauwe ogen met om mijn iris een lichtgroen lijntje. ik weeg 52 kilo en ben 1,599 meter lang (1,60 meter dus). ik heb kledingmaat 36/38 en zit in het examenjaar van het vwo. Ik haat mezelf… nu zul je denken dat ik overdrijf, maar niets is minder waar. ik walg van mezelf.. ik vind mezelf dik, lelijk, waardeloos, onhandig, een bitch en so on…
ik kan er niets aan doen, echt niet.. ik heb al vanalles geprobeerd, maar niets werkte. ik ging sporten en viel af, maar ik werd niet gelukkiger. ik ging meer tijd aan mijn uiterlijk besteden en kreeg meer vrienden, maar dat hielp me niet. ik kreeg een vriendje (vraag me niet hoe…), maar toch voel ik me waardeloos en alleen.
~~~~~~~~~~~~~
de deur ging open en een oudere vrouw, in de overgangsleeftijd stak haar hoofd om de deur. kom je zo beneden eten. het meisje prevelde ja en stond op. ze deed haar aantekeningenschriftje dicht, terwijl haar moeder de deur weer sloot. het meisje ging voor de spiegel staan en deed haar halflange haar in een paardestaart met behulp van een uitgerekt zwart pluizig elastiekje. ze deed haar radio uit en liep de deur door, de trap af naar de woonkamer. ze ging op haar vaste plek aan tafel zitten. de licht grijzende man die recht tegenover haar zat vroeg hoe haar dag geweest was en zij antwoordde: "het zelfde als gisteren" ze schoof een hap pasta naar binnen terwijl haar moeder weer haar mantra afratelde: het meisje had niet genoeg initiatief getoond voor haar vervolgopleiding; het meisje was een profiteur; haar moeder voelde zich gebruikt; het meisje moest maar een baantje gaan zoeken, want ze was een lui en verwend nest; het meisje moest andere kleren aan, want dit kon echt niet; het meisje deed niet genoeg haar best op school; het meisje gaf geen reactie als er iets tegen haar gezegd werd; het meisje besteedde te veel aandacht aan haar vriendje. haar zusje een dunne lange blondine die met een beetje moeite een prima pin-up zou kunnen zijn hield wijselijk haar mond en probeerde zich onafhankelijk te houden, ook al had ze al lang een kant gekozen. moeders geduld raakte bijna op terwijl het meisje er steeds meer moeite mee kreeg, haar tranen binnen te houden. ze beet op haar onderlip en balde haar vuisten zo stevig dat ze voelde hoe haar vingernagels zich in haar handpalm boorden. na het eten verexcuseerde het meisje zich en liep terug naar haar kamer om daar in het hoekje tussen het bed en het raam het schriftje open te slaan en vinnig een paar nieuwe regels te krassen…
~~~~~~~~~~~~~
het is weer eens zover. tijdens het eten moest ik er weer eens aan herinnerd worden, wat voor een lui en verwend rotkind ik ben. daarna proberen ze dan ook nog te checken of de boodschap wel doorgekomen is… sorry hoor, maar ze hoeven mij niet te vertellen dat ik een mislukking ben, dat weet ik immers zelf allang, of niet soms… ze hebben werkelijk geen flauw idee wat er in mijn hoofd omgaat, maar dat willen ze volgens mij ook niet weten. ze willen niet weten dat ik geen ‘gezonde sociale contacten’ kan maken, dat ik meer geheimen heb dan goed voor me is, dat ik mijzelf en de wereld meer haat dan voor de meeste mensen begrijpelijk is.
het is nou eenmaal vreemd, maar dat krijg je als je niemand echt vertrouwd, of in ieder geval niet genoeg om te vertellen wat er ‘s nachts door je hoofd spookt, wat je misselijk maakt als je in de spiegel kijkt, wat je zo kwestbaar maakt aan de ene kant, en zo ongeïnteresseerd en afstotelijk aan de andere kant. mensen zijn je lichaam , maar nooit je ziel, of je gedachten… in mijn geval zou het waarschijnlijk veel beter zijn als ze dat wel deden…
~~~~~~~~~~~~~
). ze zijn de laatste tijd nogal gegroeid en veel oversekster geworden. ik negeer de opmerkingen die ze soms maken. maar ze zien er alle twee al wel veel beter uit dan vorig jaar. Vooral mijn neefje Niels is volgens de meisjes(incl. mij, mo en Renee) een echte womanizer geworden. hij heeft geen vriendinnetje, maar ik wed dat hij er, als hij er 1 zou willen, makkelijk meedere zou kunnen krijgen. hij ziet er goed verzorgd en (ok ik mag dit niet zo plat zeggen, maar toch) knap uit.